Wie wij zijn

Graag stellen wij ons aan u voor:

[sections] [section title=”Patrick Klarenbeek”]

Mijn naam is Patrick Klarenbeek, mede oprichter van De Samenleving. Jarenlang kijk ik vanaf de zijlijn toe hoe ons land langzaam aan steeds verder de afgrond in geduwd wordt door de “leiders” van dit land.

Ik volg vanaf mijn jeugd de politiek en kon me altijd erg druk maken hoe de samenleving constant tegen de muur aan gedrukt werd en de democratie steeds verder afbrokkelde. Ik kom uit een gezin dat zich bevond in de onderste laag van de samenleving. Toekijkend hoe mijn ouders elk dubbeltje moesten omdraaien om de kinderen te kunnen voeden terwijl de overheid de broekriem steeds strakker aantrok. Toen al bedacht ik me dat ik in mijn volwassen leven hier verandering in zou willen brengen.

In al die jaren daarna merkte ik ondanks mijn capaciteiten, dat ik me er niet toe kon zetten om mijn best te doen op school. De stress thuis om geldproblemen had zijn neerslag op mijn motivatie. Hierdoor ging ik ongeschoold mijn volwassen leven in. Het resultaat daarvan was merkbaar, van baantje naar baantje, hetzelfde als mijn ouders de eindjes aan elkaar knopen. Aan vermogen lag het niet, de kansen creëerde ik ook, ik ondervond echter  precies hetzelfde als mijn ouders, stress. Geldproblemen staan gelijk aan stress, waar depressie uit voort kan vloeien, wat er weer voor kan zorgen dat je de focus verliest op hetgeen waar je gestrest van raakt en dat is geld verdienen..

Ik heb me daar gelukkig voor een deel overheen kunnen zetten en op latere leeftijd een paar erg leuke banen gehad waarin ik mijn capaciteiten kon ontwikkelen. In al die jaren van ups en downs keek ik nog steeds aan de zijlijn toe hoe de “hoge heren” dit o zo mooie landje kapot regeerden. Zover dat de werkloosheid steeg, gezinnen op straat kwamen te staan, zorg geen zorg meer was, maar geld verdienen over de ruggen van de zieken, zwakkeren en ouderen.

Nota bene door reorganisatie en werkdruk kon ik mijn carrière gedag zeggen en toen stond ik ineens middenin de crisis. Geen werk te vinden, zorgpremie omhoog, huur omhoog, de normale boodschappen om mijn gezin te voeden steeds verder omhoog. Het geld raakte op, elke maand weer. Op verschillende manieren naar werk gezocht, maar helaas. Vijf keer per dag solliciteren mocht ook al niet baten, maar een participatiebaan hebben ze dan ineens weer wel voor mij.

Ik was het zat om toe te kijken en ben actie gaan ondernemen. Ik hield me dagelijks bezig met de politiek, las me in over de diverse belachelijke wetsvoorstellen en verdiepte me in de werkwijzen waarmee dit land langzaam aan kapot gaat.

In oktober kwam ik in aanraking met Break the System en voor het eerst naar een demonstratie gegaan en ik had het virus meteen te pakken. Snel contact gezocht met Lynton (toen ook druk bezig voor Break the System) en ik kon meteen als vrijwilliger aan de slag. De volgende demonstratie was gepland en in mijn volle enthousiasme heb ik me daarop gestort. Dit was de eerste stap.

Ik heb mij samen met Lynton bezig gehouden met teksten, plannen, bespreken, flyers maken, T-shirts bedrukken etc. etc. en daar was 27-01-2015. Voor sommige een fiasco, voor mijn gevoel het begin van een beweging in de samenleving. Echter zag ik ook in dat een opstandgroep als Break the System aan het schoppen was tegen het systeem. De reactie was duidelijk, met harde hand de demonstranten de hoek in drijven zoals we inmiddels gewend zijn van de staat.

Dit moest anders in mijn ogen, maar hoe?

Toen ik me bij Break the System had aangesloten had ik al eens met Lynton besproken dat we eigenlijk moeten starten met een politieke partij. Echter waren wij hier nog niet aan toe. Nu dat de demonstratie zo verlopen was zijn we weer in gesprek geraakt, dit keer met versterking, Esmeralda. Ideeën werden uitgewisseld en uiteindelijk ook de knoop doorgehakt.

Na lang overleg, vergaderen en brainstormen zijn wij gestart met De Samenleving. Met de ervaring we bij Break the System hebben opgedaan staan wij het sterkst als wij samen met opstand groepen het systeem van binnen en buiten hervormen. Het team was compleet: Lynton, Esmeralda en ik.

Ik zal me, samen met mijn collega’s inzetten voor de samenleving, vanuit de samenleving en in samenwerking met de samenleving!

[/section]
[section title=”Esmeralda van den Bosch”]

Ik ben geboren als 1 april-grap in het mooie Breda en kreeg, na vele ruzies en discussies tussen mijn ouders, uiteindelijk de naam Esmeralda ; mijn vader had daarmee aan het langste eind getrokken! Een dubbele overwinning want ook zijn achternaam draag ik al bijna 45 jaar vol trots : van den Bosch. Uiteindelijk was mijn naam niet het enige struikelblok binnen het huwelijk want na 7 jaar was de koek op en zijn mijn ouders gescheiden.
In de jaren ’70 was dat nog best bijzonder maar ik heb daar als kind totaal geen problemen mee gehad. Mijn ouders bleven vrienden, ik werd geen speelbal of inzet van persoonlijk ongenoegen, en groeide op bij zowel mijn vader als mijn moeder, kortom co-ouderschap voordat het woord werd uitgevonden. Maar ook bij mijn grootouders had ik een eigen kamertje, ik logeerde daar vaak omdat mijn ouders druk waren als kleine zelfstandigers.

Ik heb echter daarom wel het geluk gehad (want ik zie het als een absolute verrijking !) door totaal verschillende mensen in heel verschillende omgevingen en met andere denkbeelden, te zijn opgevoed en dat heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.
Ik heb de eenvoudigheid van leven gezien bij mijn opa en oma, het harde werken van mijn vader die als aardappelen, groente- en fruithandelaar op de markt stond en het succes van mijn moeder die, als kapster in loondienst begon net voor de scheiding van mijn vader, en uiteindelijk een harde zakenvrouw werd met een succesvol kappersbedrijf.
Ik heb van mijn grootouders de ouderwetse normen en waarden geleerd, de verhalen over de oorlog gehoord, ging met mijn oma, een devoot katholieke vrouw, naar de kerk waar mijn opa dan weer wars van was en zijn ongezouten mening over “dat instituut” dan ook veelvuldig spuide.
De eerste jaren met mijn moeder waren jaren van dubbeltjes omdraaien, sinaasappelkistjes aan de muur in de keuken als kastjes door dat geldgebrek, een flat waar overal handdoeken van de benedengelegen kapsalon hingen te drogen nadat we ze op het balkon hadden gewassen en gecentrifugeerd, avonden mee met moeder als zij als kapster mensen aan huis kapte (mensen uit de villawijken, woonwagenbewoners, mensen uit de volksbuurten maar ook de “meisjes van lichte zeden” in de toen veel voorkomende prive-clubs). Maar later groeide de kapperszaak uit tot een keten van 13 filalen en werd het bij mijn moeder een leven van uit eten in exclusieve restaurants, dure auto’s, huis op de Canarische Eilanden en je begeven in de zgn. betere kringen. Iets wat mij niet echt aansprak maar als kind heb je daar natuurlijk geen invloed op, maar het heeft mij wel veel geleerd.
Bij mijn vader was het om 4 uur ‘s morgens opstaan, mee naar de veiling en de markt en dan in het weekend mee naar zijn stamcafè. Hij was ook trainer van het cafèvoetbalteam dus op zondag mee naar de wedstrijden en mee naar onze bredaase trots NAC waar mijn vader fervent supporter van was. Mijn vader kon (en gelukkig nog steeds) uren discusseren over de maatschappij, het geloof (hij was net zo anti als mijn opa), de economie en de politiek maar ook over spirituele zaken waar hij een grote interesse in heeft. Van mijn vader heb ik deze interesses meegekregen en kan ik, nu ik ouder ben, zeggen dat ik veel lijk op mijn vader.

Van hem ik de sterke hang naar rechtvaardigheid, vechtlust, met open ogen en oren in de wereld staan, zeker ook het zoeken naar de waarheid en die met hand en tand verdedigen en daarbij de heilige huisjes niet sparen.
Dat verklaart ook dat ik in mijn puberjaren menig demonstratie bijwoonde (toen nog met opkomsten van ver boven de 250.000 mensen, waar is de tijd gebleven?), mijzelf actief verbond aan een politieke jongerenpartij en als een kleine anarchist door de tijd heenstapte.

Maar dan breekt de tijd aan dat je jezelf ook beseft dat de maatschappij om je heen andere dingen van je verwacht. Een diploma, een baan, eigen huis en meer van dat soort dingen, bepaalden tenslotte wat jouw status werd in de jaren 90. De jaren van “het kan niet op, the sky is the limit”, geen goedbetaalde baan, mooie auto, koophuis of prestatiedrang ? Dan moest je wel een loser zijn of dom of op zijn minst zielig. Ik ben daarom ook in die ratrace gestapt, in die tredmolen van de consumptiemaatschappij en kapitalisme. Heb mijn studie Commerciële Bedrijfskunde afgebroken om in het bedrijf van mijn moeder te gaan werken als algemeen manager, een solide partner gevonden, huis gekocht, mooie auto, representatieve kleding gedragen en meegedraaid in de mallemolen.
Tot ik in 2000 in de spiegel keek en dacht : “Ben ik dit?” en langzaam besefte dat daar het antwoord “nee” was. Ik ben uit het bedrijf van mijn moeder gestapt, mijn relatie verbroken en toen het plan opgevat om Nederland te verlaten en mijn geluk te gaan beproeven in Spanje om, met mijn deel van de overwaarde van het koophuis, een horecagelegenheid op te zetten. Niet om er rijk van te worden maar om te kunnen ondernemen (dat zit toch in de genen blijkbaar) maar vooral om een LEVEN te leiden, werken om te leven en niet andersom!
Ik wilde niet over 1 nacht ijs gaan en ben vanuit Nederland de mogelijkheden daartoe gaan onderzoeken terwijl ik ondertussen banen aannam die mij de vrijheid gaven om te kunnen stoppen als ik naar Spanje wilde om daar mijn mogelijkheden te bekijken. Ik heb gewerkt in een autowasstraat, als ZZP-er in de thuiszorg (als huishoudelijke hulp), callcenterwerk en veel uitzendbanen gehad. Ook werd ik weer politiek actief en ben betrokken geweest als assistent-coordinator voor het opzetten van kieskringen in West-Brabant.

En toen brak de crisis uit, banken vielen, banen verdwenen, bedrijven over de kop, politieke onrusten braken uit en ook mijn mogelijkheid om in Spanje mijn leven een andere richting te geven verdween als sneeuw onder de Spaanse zon.
Ik ben daarom toch weer op zoek gegaan naar een leuke baan en kon wel meteen aan de slag alleen een vast contract binnenslepen was een utopia.
Inmiddels ben ik al meer dan een jaar werkloos thuis en solliciteer mezelf, net als Patrick, dood. Maar als 44-jarige vrouw ben je niet de ideale vis meer in de grote vijver van ruim 592.000 vissen ! Ik zie vrienden en kennissen met hetzelfde probleem, of vrienden die wel een baan hebben maar er gewoon niet meer van rond kunnen komen. Ik zie mijn vader, na ruim 55 jaar werken, leven met een bestedingsruimte op bijstandsniveau. Ik zie de moeder van mijn beste vriend in een zorgcentrum wonen waar ze 2200 euro per maand voor betaald (als straf op haar spaarzaamheid) maar waar ze de zorg, die ze zou moeten krijgen, niet krijgt.
Ik zie topfunctionarissen die slecht hebben gepresteerd of zelfs hebben gefraudeerd met een gouden handdruk vertrekken om vervolgens weer een ander erebaantje te gaan bekleden. Ik zie wetten die er worden doorheen gedrukt via achterdeurtjes en politici die kronkelen in de poel van leugens en bedrog. En langzaam maar zeker ben ik weer terug bij het gevoel wat ik herken uit mijn puberjaren : DIT KAN NIET, DIT PIK IK NIET!

En zo gebeurde het dat ik eind oktober betrokken raakte bij een politieke actiegroep. Uiteindelijk in de organisatie opgenomen en met een paar strijdbare mensen de strijd opgepakt.
De strijd voor rechten die mijn grootouders en ouders eigenlijk al hadden bevochten voor ons in “hun tijd” waarin hard werken werd beloond, waarin de AOW werd vormgegeven en ingevoerd, de Werkloosheidswet (eerst nog verzekering genoemd) ontstond, mijn oma en mijn moeder (misschien deels onbewust) als feministen de vrouwenrechten hebben bevochten, de ziekenfondswet werd ingevoerd, de ontkerking plaatsvond, tijden waarin vakbonden ontstonden, enz…enz…Mijn grootouders en ouders hebben gestreden voor hun rechten, en die rechten werden overgedragen op ons !

De tijdsgeest van nu vereist andere onderwerpen van aandacht, een andere manier van aanpak en van denken en andere oplossingen dan waar de vorige generaties mee te maken hadden. Ik ben mezelf daar erg bewust van maar 1 ding weet ik wel : we moeten het samen doen, zoals ook onze opa’s, oma’s en ouders deden.
De actiegroep heb ik een aantal weken geleden verlaten omdat ik gaandeweg erachter kwam dat er teveel molens zijn te bevechten als actiegroep zijnde. Binnen de actiegroep had ik wel in Lynton en Patrick gelijkgestemden gevonden en met deze twee kanjers zijn we dus nu de weg ingeslagen die heel spannend en avontuurlijk is, slipperig en vol hobbels en zeker niet de makkelijkste weg ! Maar ik geloof met hart en ziel in De Samenleving en durf het daarom aan : met Lynton, Patrick maar vooral met JULLIE !

Esmeralda

[/section] [/sections]

Voorstel pagina